46: Osoba, która budowała mur to byłam ja sama. 46

.

Nawet nie zdążyłam się obejrzeć a trening trwał już dziesięć dni. W prawdzie nie spodziewałam się, że Hinata dojdzie tak daleko, lecz już mogłam powiedzieć, że się wzmocniła. Na samą myśl, że byłam w stanie jej odrobinkę pomóc przyprawiała mnie o dumę. Cieszyłam się. Nie mogąc tego ukryć. Hinata stała się zwinniejsza i znacznie szybsza. Szkoda, że jej niska ocena nie chce się podnieść. Największy mur to to, że nie wierzy we własne możliwości. Spojrzałam się na nią zamyślona.

— Ami znów błądzisz myślami.— Powiedziała po chwili Hinata spoglądając na mnie.

— Gomen.— Powiedziałam uśmiechając się.

— Więc co będziemy robić w ostatnie cztery dni Treningu. — Powiedziała spoglądając się na mnie.

— Hmm…— Zaczęłam się zastanawiać.

— Już wiem udamy się do gorących źródeł.— Powiedziałam spokojnym głosem.

— Jesteś pewna czy to dobry pomysł powinnyśmy wracać do wioski.— Powiedziała spoglądając na mnie.

— I tak znikłaś na dziesięć dni więc gorzej być nie może prawda.— Powiedziałam spoglądając na nią.

— Nawet mi tego nie wypominaj.— Skrzywiła się spoglądając na mnie.

— Wątpię by ktoś się przejął moim zniknięciem.— Dodała po chwili namysłu.

— czy ja wiem. Kiba i Shino na pewno to dostrzegli.— Powiedziałam z delikatnym uśmiechem na twarzy.

— Nie mogą chodzić na misję, ponieważ zniknęłaś. Tak samo jak moja drużyna. — Zmrużyłam oczy spoglądając po czym posiniałam na twarzy.

— Ami coś się stało.

— Nie to nic takiego po prostu przypomniałam sobie jaki Charakter ma Akai.— Powiedziałam zakładając ręce na piersiach.

— Jest mało wyrozumiały.— Dodałam spoglądając na nią.

— A jaka jest twoja drużyna?— Zapytała się Hinata spoglądając na mnie.

— Hmm. Jaka jest? Hmm.. Jak by ją opisać?. Akai jest… hmm… Midori… Jest dość… Natomiast Shiowase –sensei jest taki…— Powiedziałam spoglądając na zdziwioną i zmieszaną Hinatę spoglądając na mnie.

— Wiesz twój opis jest bardzo przejrzysty.— Powiedziała Hinata zakładając ręce na piersiach.

— Po prostu nie wiem. — Powiedziałam spoglądając w bok i zamknęłam oczy.

— Jak to?— Zdziwiła się Hinata.

— Inuzuka Kiba jest jak by to ująć porywczy i zadziorny uwielbia walczyć nawet z silniejszymi od siebie. Bardzo kocha swojego psa Akamaru oraz często kłuci się z Shino. Często działa pochopnie bez zastanowienia się. — Powiedziała Hinata bez namysłu. Spojrzałam się na nią skrzywiona.

— Przecież wiem jaki jest Kiba.— Powiedziałam ciut oburzona tym.

— Wiec jaka jest twoja drużyna. — Powiedziała Hinata spoglądając na mnie.

— Problem w tym, że ja nie wiem jak jest moja drużyna. — Powiedziałam spoglądając na ziemię. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym jaka jest moja drużyna. A tym bardziej nigdy nie starałam się ich poznać. Spojrzałam w bok nie chcąc spoglądać w oczy Hinaty.

— Coś się stało Ami?— Zapytała się spoglądając się na mnie. Zamknęłam jedynie oczy zamyślona.

— Wiesz odkąd jestem z nimi w drużynie czas, jaki z nimi spędzam to jedynie misje.— Powiedziałam spoglądając na nią.

— Słucham?— Zdziwiła się Hinata spoglądając na mnie z otwartą buzią.

— Miałam z nimi najwyżej trzy wspólne treningi a spotkaliśmy się poza misją może z cztery razy i wszystkie te razy były związane z tym, że znajdowałam się w szpitalu. — Powiedziałam spoglądając na ziemię. Zamknęłam oczy.

— Dlaczego?— Zdziwiła się spoglądając na mnie.

— Jestem jedynie dla nich tylko zastępcą Suwaru. Nikim więcej. Nie chcę się po prostu…— Spojrzałam się na ziemię wstając i podchodząc do drzewa.

— Nie umiem z nimi rozmawiać.— Powiedziałam spoglądając na nią.

— Powinnaś poznać własną drużynę.— Powiedziała spoglądając na mnie.

— To mogłoby poprawić twoje relacje z innym. — Dodała po chwili spoglądając na moją osobę.

— Po co mi to. Misje i tak wypełniamy zazwyczaj jestem jedynie dodatkiem do tła.— Powiedziałam pokazując na drzewa.

— Trenuje by stać się silna, lecz to mało daje. I to Irytujące gdy się starasz a nic ci nie wychodzi jakby ktoś wciąż żuczał mi kłody pod nogi.— Powiedziałam poirytowana spoglądając na nią.

— Może nie pozwalają ci walczyć, ponieważ nie znają ciebie.— Powiedziała spoglądając na mnie.

— Wiedzą o mnie więcej niż ja o nich Hinata. — Powiedziałam spoglądając na nią i zaczęłam chodzić w kółko.

— Co wiesz o Akai’im? — Zapytała się Hinata. Nabrałam powietrza.

— Akai jest dość silnym chłopakiem jego chakra jest typu ognia. Jest czasem nieznośny i lubi się rządzić. Jest czasem nie do zniesienia. — Dodałam spoglądając na nią.

— Same złe cechy.— Powiedziała spoglądając na mnie.

— nie łatwo jest wydobyć z myśli od tak cechy kogoś kogo prawie się nie zna, mimo iż tyle czasu się z tymi osobami spędziło. — Powiedziałam zwieszając głowę na ziemię.

— Można na niego liczyć. Nigdy mnie nie zawiódł zawsze się pojawiał gdy tego najbardziej potrzebowałam oczywiście na misjach taki jest.— Powiedziałam spoglądając na nią

— Midori jest do niego bardzo podobna zawsze pojawiała się gdy tego potrzebowałam. Potrafi Gotować i uwielbia się zakładać i wymyślać głupie kary.— Powiedziałam krzywiąc się po czym przypomniałam sobie to jak ubrała Akai’a. Zaczęłam się śmiać zasłaniając usta.

— Coś się stało?— Zapytała się spoglądając na mnie.

— Nie to nic takiego po prostu coś sobie przypomniałam. — Powiedziałam spoglądając na nią z uśmiechem na twarzy i spojrzałam się na drzewo. Wycierając łzy spowodowane śmiechem.

— Sensei to chodząca zagadka o nim bardzo mało wiem. Jest Opiekuńczy i zawsze we mnie wierzy. — Powiedziałam spoglądając na nią.

— Coś nie tak?— Zapytała się spoglądając na mnie.

— Gdy tak o nich mówię dochodzę do wniosku, że jestem straszną osobą.— Powiedziałam przekręcając głowę w bok. I przygryzłam wargę opierając głowę o kolana.

— Dlaczego tak sądzisz?— Zdziwiła się Hinata. Wiedziałam co musiała sobie teraz o mnie myśleć w końcu nie należę do osób, które takie są. I grubo się tu myli.

— Ponieważ jedyną osobą, która nie dopuszcza ich do siebie jestem ja sama.— Powiedziałam spoglądając na nią i przekręciłam głowę w bok.

— To ja postawiłam przed nami niewidzialny mur, gdy się zbliżą za blisko od razu uciekam.— Powiedziałam spoglądając na nią.

— Dlatego nie uważam się za osobę silną.— Powiedziałam spoglądając na nią. — Mogę walczyć narażać życie.— Dodałam spoglądając na nią.

— To śmieszne.— Powiedziała spoglądając na mnie.

— Dzięki pierwszy raz mówię komuś to, że jestem beznadziejna słyszę, że to śmieszne. Lepszej rzeczy do poprawy humory jeszcze nie słyszałam.— Powiedziałam spoglądając na nią oburzona.

— I po co ja się w ogóle odzywałam.— Powiedziałam i kopnęłam kamień na tyle mocno by się skruszył. Zaczęłam iść zostawiając Hinatę samą.

To Śmieszne

Pomyślałam spoglądając na nią przez ramię.

Co może wiedzieć? Ma drużynę, którą zna od dziecka. A ja jestem dodatkiem. Marną kopią Suwaru. Nikim więcej. Nie mam, co im powiedzieć.

Pomyślałam idąc dalej wchodząc w las, lecz też się za bardzo nie oddalałam spojrzałam się na niebo. Zwiesiłam głowę spoglądając na ziemię.

Po prostu nie zasłużyłam na miano członka drużyny 11 i wątpię bym kiedykolwiek w to uwierzyła. To nie tak, że cały czas ich otrącałam. Chciałam się zbliżyć lecz…

Urwałam kucając i wspominając sobie pewnie moment.

— Aya twoja Historia była smutna.— Powiedziałam podchodząc do dziewczynki spoglądając na nią.

— Nie musisz się nade mną litować przywykłam do tego.— Powiedziała spoglądając na mnie z uśmiechem na twarzy.

— Z resztą ty nie miałaś lepiej ode mnie.— Powiedziała podchodząc bliżej mnie.- Spojrzałam się na nią.

— Dlaczego uczyłaś mnie jak użyć chakry by skruszyć skały czy sprawiać, że zniszczenia sią na większą skalę?— Zadałam pytanie, które nurtowało mnie dość długo.

— Po prostu uznałam, że powinnam była to zrobić.— Powiedziała spoglądając na siebie.

— Ale dlaczego?— Ponowiłam pytanie.

— W porównaniu do mnie ty stawiłaś się czoło swoim problemom oraz przeszłości jaką miałaś. Ja tego nie potrafiłam. I żyłam wraz z nimi w cieniu— Powiedziała spoglądając na mnie. Zamknęłam oczy.

— Byłaś znacznie odważniejsza ode mnie. I Wciąż nią jesteś. Więc uznałam, że przydadzą ci się te wiadomości tak samo jak tworzenie pieczęci jedną ręką. Wierze w ciebie, iż kiedyś staniesz się silniejsza. — Powiedziała z uśmiechem na twarzy. Po czym zasnęła. Uśmiechnęłam się delikatnie.

— Wierzy we mnie…— Wyszeptałam szczęśliwa na twarzy uśmiechając się do niej. Wstałam chcąc porozmawiać z pozostałymi. Pragnęłam poznać ich lepiej. Chciałam by zostali moimi przyjaciółmi.

— Co ta cała Ami sobie myśli.— Powiedział Akai siedząc przy ognisku.

— Uważa, że jak Suwaru nauczyła ją kilku rzeczy może myśleć, że będzie w naszej drużynie?— Powiedziała poirytowana Midori.

— Jest denerwująca nigdy nie zaakceptuje jej jako członka drużyny jest marna kopią Suwaru.— Powiedział Akai. Spojrzałam się na ziemię przygryzając wargę.

— Jest słaba i beznadziejna musimy wciąż ją chronić i do tego uważa się za bóg wie kogo wnerwiający bachor.— Dodała Midori. Do moich oczu napłynęły łzy. A po wardze ciekła krew.

— Nawet nie potrafiła wspiąć się na drzewo bez pomocy rąk. — Dodał śmiejąc się Akai.

— Jest słaba skończyła dopiero akademię.— Powiedział Sensei spoglądając na nich.

— Sasuke też jest z jej rocznika i co? Jest znacznie lepszy od tego czegoś.— Powiedział Akai.

Tego czegoś?

Wyszeptałam w głowie zaciskając głównie w pięści.

Marna kopia…

Opuściłam głowę w dół spoglądając na ziemię. Opierałam się o drzewo zamyślona. Moje oczy były puste.

— Jak bym już miał wybierać wolałbym każdego kto nie byłby nią. Jest denerwująca i nie znośna. Nienawidzę jej.— Powiedzieli jednocześnie Midori i Akai.

Nienawidzę jej…

W mojej głowie te słowa odbijały się echem uderzając. A serce potwornie zakuło. Zaczęłam biec przed siebie chcą się oddalić od nich.

— Czy ta nienawiść nie jest związana ze złością na Suwaru — Zapytał sensei i nic więcej nie słyszałam nie chciałam słyszeć.

Kucałam na ziemi trzymając się delikatnie za serce a po policzkach ciekły mi łzy. Dlaczego to wspomnienie zawsze tak boli. Po tym obiecałam sobie, że nie będę starała się do nich zbliżyć. Wiedziałam, co o mnie sądzą. Wiedziałam, że dla nich byłam jedynie marną kopią mojej nauczycielki Suwaru. Lecz teraz już nie jestem mam własną technikę. Którą stworzyłam sama o własnych siłach? Bez niczyjej pomocy. Uśmiechnęłam się delikatnie spoglądając na ziemię gdzie pojawiała się powoli mokra plama.

— Przepraszam.— Wyszeptała za moimi plecami Hinata.  Zakryłam twarz wycierając policzki by nie widziała.

— Nic się nie stało.— Powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

— Nie przejmuj się Hinata chodźmy musimy spakować rzeczy. I udać się po treningu do gorących źródeł.— Powiedziałam uśmiechając się do niej szeroko z uśmiechem na twarzy. I wstałam i podbiegłam na pole biwakowe.