47: Nie tak powinno się przepraszać. 47

Spoglądałam na gwiaździste niebo siedząc w gorącej wodzie uśmiechając. Tego było mi trzeba. Przyjemnego rozluźnienia mięśni. Jeszcze odrobinkę spokoju i byłabym w siódmym niebie. Lecz jak zwykle było by to zbyt pięknie by mogło być prawdziwe. W gorących źródłach bowiem spotkałyśmy Ino oraz Sakure. Które oczywiście jak zwykle były do siebie złowrogo nastawione. Spojrzałam się na nie i wróciłam do podziwiania gwiazd. To bowiem było ciekawszym zajęciem niż to jak Kłucą się o serce Sasuke. Czasem jak to słuchałam chciałam zwymiotować.

- Hinata gdzieś ty była.- powiedziała  Ino spoglądając na nią.

- Treowałam.- powiedziała z uśmiechem na twarzy Hinata.

- Trenowałaś?- Zdziwiła się Sakura spoglądając na mnie.

- Razem z Ami?- Spytała się spoglądając na mnie.

- Tak.- powiedziała Hinata.

-Teraz czuje się jakbym stała się odrobinę silniejsza.- powiedziała spoglądając w niebo.

- Ami cię uczyła nie wierzę.- powiedziała Sakura.

Ok. Może się nie odzywam lecz nie jestem głucha mogły by tak o mnie nie gadać.

Pomyślałam nie zmieniając nawet na chwilę swojej postawy. Zamknełam na chwilę oczy. Po chwili je otwierając.

- Ami co cię łączy z piaskowym rodzeństwam.- Powiedziała Ino spoglądając na mnie. Spojrzałam się na nią.

- O co ci chodzi?- Powiedziałam po chwili milczenia.

- Wiesz. Szukali cię kilka dni temu lecz nie mogli cię znaleźć.- powiedziała Ino spoglądając na mnie.

- Szukali mnie? Po co?- Zdziwiłam się siadając i spoglądając na nią.

Jeszcze tego mało bym miała jakieś kłopoty z piaskiem. Zrobiłam coś nie tak? Obraziłam ch? Nie przecież nikomu nic nie powiedziałam. Gaara?

Zbladłam spoglądając na zemię.

Przecierz nikomu o swoich przypuszczeniach nie powiedziałam. Nie… Powiedziałam Kankuro… Czy?

Pobladłam wstając i wychodząc do przeieralni. Ubrałam się.

- Ami?- Usłyszamła za sobą głos Hinaty.

Jestem trupem…

Pomyślałam idąc w stronę domu. Szłam ze zwieszoną głową.

- Ami!- Usłyszałam za sobą znajomy głos a po moich plecach przeszły ciarki.

Odskoczyłam przestraszona.

- Nic ci nie zrobię.- Powiedział Kankuro spoglądając mi się.

- Na pewno?- Zapytałam spoglądając na niego podejrzliwie zastanawiając się czy nie kłamię. Po czym się wyprostowałam spoglądając na niego.

- O co chodzi?- Zapytałam się spokojniejszym głosem.

- Doszły do mnie słychy że byłam przez ciebie i twoje rodzeństwo poszukiwana.- dodałam spokojniejszym głosem a kamien spadł mi z serca przez to że nie musiałam się obawiać niczego.

- Chcieliśmy z tobą po prostu porozmawiać.- Powiedział Kankuro spokojnym głosem opserwując mnie.

- O czym?- Zdziwiłam się jeszcze bardziej idąc koło niego do baru by zjeść coś z grilla.

- Znalazłeś ją.- Powiedział uśmiechnięty Gaara.

Chwila…

Gdybym nie ugryzała się w język szczęka opadła by mi na ziemię a oczy wyleciały z orbit. Na szczęście się opamiętałam i odwzajemniłam delikatny uśmiech chłopaka.

- Usiądz.- powiedziała Temari pokazując mi miejsce. Które zajęłam spokojnie spoglądając na nich.

- O czym chcieliście ze mną porozmawiać?- Zapytałam się spokojnym głosem.

- Chcieliśmy ciebie przeprosić.- powiedziała spokojnym głosem Temari spoglądając na mnie.

- Mnie?- Zdziwiłam się przekręcając delikatnie głowę w bok.

- Przepraszam ale nie przypominam sobie byście mieli za co mnie przepraszać.- powiedziałam spokojnym głosem nieodrywając od nich spojrzenia.

- Za to że zaatakowaliśmy wioskę.- Dodał Kankuro.

- Nie musicie mnie za to przepraszać w końcu zostaliście wykorzystani przez orochimaru. Nie jestem na was za to zła cieszę się jedynie ze to się skończyło.- powiedziałam spokojnym głosem jedząc mięso z grilla. Moje oczy się zwęziły.

- Coś nie tak?- Zapytał się Gaara siedząc naprzeciwko mnie.

- Ggg.- Wydukałam jedynie widząc osobę z którą niemiałam najmniejszego zamiaru się widywać. Ale cóz los uwielbiał sprawiać że się grubo myliłam. Neji spojrzał się na mnie z tym samym entuzjazmem co ja. Ten ten szturchnęła go by ruszył w moim kierunku. Zmrużyłam bardziej oczy. Nie podobało mi się to.

- Neji..- Powiedziała Tenten a rodzeństwo piasku spojrzało się na nas zdziwieni.

Wpatrywałam się w Nejiego. Z resztą on tak samo.

- Ami…- wyszeptał spoglądając na mnie – chciałem… -Urwał spoglądając na tenten za swoimi plecami.

- Do cholery jasnej Tenten czy musimy.- powiedział Neji spoglądając na nią.

- Neji… byłeś nie uprzejmy dla niej.

- Słucham.- powiedziałam spoglądając na nią mrużąc oczy.

- Bo jest… Denerwująca i słaba. – powiedział Neji.

- I kto to mówi przegrałeś.- powiedziałam patrząc na jego plecy. Neji niebespiecznie zadrżał spoglądając na mnie nienawistnym spojrzeniem.

- Proszę nie…- Powiedział udając że płacze.

- Neji!- Uniosła głos Tenten spoglądając na niego.

- Zabijcie mnie.- powiedział śmiejąc się. Zacisnełam dłon w pięść.

- Przymknij się Hyuuga w końcu. Mam ciebie po dziurki w nosie. Jesteś… - Powiedziałam urywając spoglądając na niego.

- Nie prosiłam was o pomoc. Mogliście dać mi spokój. – Powiedziałam spoglądając na niego.

- Mieliśmy rozkaz na sprowadzenie ciebie.- powiedział spoglądając na mnie wściekły.

- Dziwię się dlaczego Suwaru postanowiła uczyć takiego dzieciaka jak ty. Może dlatego że musiało się jej niezle nudzić i zlitowała się nad takim bachorem jak ty. – Powiedział wściekły.

- Oj gorąco się robi.- powiedział Kankuro spoglądając na nas.

- Nie mów o niej.- powiedziałam przygryzając wargę.

- Marna kopia Suwaru.- powiedział Neji. Miałam nie odpartą ochotę zdzielenia mu w twarz lecz powstrzymałam się i wyminęłam go idąc do wyjścia.

Wyjść jak najszybciej. Muszę stąd wyjść.

- Uciekasz? Z resztą jak zwykle. W tym jesteś najlepsza w ucieczkach. – powiedział spoglądając w moje plecy. Zatrzymałam się napięta nie patrząc się na niego.

- Proszę nie.- Powiedział szef baru z przerażeniem. Spojrzałam się na właściela i ruszyłam do wyjścia.Opuszczając bar spoglądając na deszcz. I ruszyłam w stronę domu. Byłam wściekła na tyle że nie mogłam wykrztusić słowa.

 - Ja uciekam? Ja?- Wyszeptała spoglądając na ziemię.

- To prawda. Zawsze uciekałam.- powiedziałam sama do siebie smutnym głosem. Neji miał rację gdy przypomniałam sobie wszystko co się działo to uciekałam.

~Kankuro~

Spojrzał się jak dziewczyna opuszczała bar. Po czym jego spojrzenie utkwiło w chłopaku z klanu Hyuuga.

- Neji czy aż tak trudno ci jest ją przeprosić.- powiedziała Tenten spoglądając na niego.

- Nie moja winna że ta dziewucha wywołuje we mnie niekontrolowane ataki złosci.- powiedział spoglądając na tenten i Lee.

- Nie musiałeś jej przypominać.- powiedział Lee spoglądając na Gaarę odwracając wzrok.

- E to dlaczego jej tak nienawidzisz?- Zapytała się Temari.

- To jest zbyt skomplikowane Temari. – Powiedziała Tenten.

- Jej zachowanie. Jest denerwujące. – powiedził spoglądając na Drzwi.

- Nie dziwie się jej. Ty też czasem jesteś denerwujący.- powiedziała Tenten.

-Dlaczego powiedziałeś „Zabij mnie” – zacytował Gaara spoglądając na niego.

- Hmm ponieważ użyła tych słów… Prosiła o to by ją zabili.- powiedział Neji spoglądając na niego.

- Ami… O to prosiła?- Zdziwiała się Temari. Spoglądał na nich nie rozumiejąc. Nie spodziewał się tego po niej.

- Neji! Czy ty wiesz jak mogła się czuć. Została porwana. Torturowana. Mimo tego powiedziała by zabili ją zamiast zniszczyć wioskę. – Powiedziała wściekła Tenten.

- Porwana?- Zdziwił się Kankuro spoglądając po swoim rodzeństwie.

- Tak. Byliśmy drużyną która miała ją uratować. – Powiedział Lee.

- Shinobi nie powinien błagać o śmierć. Jest słaba i to się nie zmieni.- Powiedział Neji spoglądając na tenten po czym wyszedł.

- Ech jak z dzieckiem.- powiedziała Tenten wychodząc wraz z Lee.

- Dlaczego miała by zostać porwana?- Zdziwiła się Temari

~Ami~

Siedziałam w swoim pokoju oddychając spokojniej spoglądając w sufit. Dlaczego zawsze to się tak kończy. Gdyby nie to że szef się pojawił wściekła bym się. I zniszczyła bym bar. Dobrze że się opamiętałam.

- Coś cię znów trapi.- Powiedział ANBU spoglądając się na mnie.

- Nie lubię tego.- powiedziałam spoglądając na niego. Mimo że miał maskę już potrafiłam go rozpoznać.

- Jak mam się do pana zwracać. Pan me imę zna a ja nie.- powiedziałam spoglądając na niego gdy siedział na parapecie mojego pokoju.

- Hm.. Nie mogę zdradzić mojego imienia lecz możesz mówić do mnie  Shizu.- powiedział spokojnym głosem spoglądając na mnie.

- Miło mi cię poznać Shizu.- powiedziałam spokojnym głosem.

- Teraz powiedz co cię trapi.- Powiedział siedząc i spoglądając na mnie spod maski.

- To co zwyklę. I oczywiście pokłóciłam się z Nejim.- powiedziałam.

- Mam nadzieje że nic ani nikt w tej kłótni zbytnio nie ucierpiał.- powiedział Shizu spoglądając na mnie.

- Nie biłam się z nim.- powiedziałam mrużąc oczy.

- Słucham.- powiedział najwyraźniej zdziwiony tym co właśnie usłyszał.

- Nie biłam się z nim.- powtórzyłam spoglądając na niego.

- A to dziwne.- powiedział spoglądając się w niebo.

- Co w tym dziwnego nie jestem już tą małą dziewczynką i nerwową.- powiedziałam spoglądając się na sufi.

- I co by walka dała. To co powiedział było prawdą mogła bym zaprzeczać i walczyc lecz co by to zmieniło. Nic. Neji mówi to co myśli prosto w twarz.- powiedziałam spokojnym głosem.

- Teraz już w ogóle ciebie nie rozumiem. Raz się na niego złościsz a teraz jakbyś go chwaliła.- powiedział spoglądając na niego.

- To że przyznałam mu race o nie oznacza że go chwalę. Nie lubię go. Panoszy się i uważa siebie za niewiadomo co. Przez niego moja przyjaciółka cierpiała. – Powiedziałam spoglądając na Shizu.

- Wow. Nigdy nie słyszałem byś używała takiego słownictwa.- powiedział

- czasem się żdaża.- powiedziałam spoglądjac na niego.

Puk puk.

Spojrzałam się na drzwi przez które wszedł Shiowase sensei. Sporzałam się na niego zdziwiona.

- O co  chodzi sensei.

- Jutro mamy misję ruszamy o szóstej rano.

- Dobrze na pewno będę.- powiedziałam spokojnym tonem głosu.  Spoglądałam się jak wyszedł.

- Miłej misji.- powiedział Shizu i zniknął. Spojrzałam się jedynie na okno i położyłam się kuląc się w kłębku.

Misja… Co tym razem będzie na mnie czekało? Mam nadzieje że nikogo tym razem nie zawiodę nikogo.

Zasnełam spokojnie oddychając.