002: Mury tajemnic – Spotkania po latach. Cz. 1

  Nigdy nie sądziłam, że stęsknię się za kawałkiem ziemi. Po tych latach moje łóżko stało się strasznie nie wygodne. Przy każdym ruchu skrzypiało. Między żebrami wbijały się wyrobione w materacu sprężyny boleśnie dając o sobie znać. Aż w końcu przegrałam wojnę z łóżkiem i położyłam się na ziemi pod oknem.

— Mogę wiedzieć po jaką cholerę spisz na ziemi?— Usłyszałam głos Shizu. Otworzyłam oczy spoglądając na niego przymrużając je.

— Zostałam pokonana przez łóżko. Nie wiedziałam, że jest tak nie wygodne. — Powiedziałam patrząc na niego jak delikatnie nacisnął je by usłyszeć jak skrzypi.

— Jak nie wiadomo co na nim robiąc.

— Oj to łóżko ma co najmniej czterdzieści lat. Dostałam je od starszej pani w podzięce za pomoc. — Powiedziałam spoglądając na niego — I co to mają znaczyć te brudne myśli co Sensei? Bawisz się w Jiraye? Też chcesz oberwać? — Powiedziałam siedząc na ziemi.

— Uwierz mi, że nie. — Zaśmiał się siedząc na nim. — Z tego co pamiętałam byłaś osobą oszczędną i dużo misji robiliście z drużyną. Nie mogłaś kupić nowego.

— Wszystkie moje oszczędności szły na naprawy zniszczeń dokonanych podczas moich kłótni z Nejim. — Powiedziałam spoglądając na jego szerokie oczy. — No co?

— Jestem zdziwiony, że nie zginęłaś.

— Żyje przez swój ośli upór. Każdy tak mi powtarzał. Ciekawe jak się zmienił. — Powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

— Tylko teraz masz nie walczyć z nim. Wioska nie zniesie waszych walk. Bynajmniej nie twój aktualny budżet. — Powiedział z uśmiechem na twarzy.

— Ha ha. Dla twojej wiadomości. Ostatnie nasze spotkanie zawarliśmy pakt pokojowy. Więc nie będzie więcej czegoś takiego. —Powiedziałam z czerwonymi polikami na twarzy i wstałam otrzepując z siebie kurz.

— Co cię sprowadza. — Dodałam po chwili biorąc się za sprzątanie. — O tak wczesnej porze

— Stęskniłem się za moją uczennicą. No i załatwiłem z Tsunade robotę dla ciebie na czas, gdy nie odblokują cię jako Czynnego Shinobiego. — Powiedział patrząc na mnie spod maski. Mimo to widziałam jego łobuzerski uśmiech.

— Nie wiem czemu ale będę żałować tego. — Powiedziałam patrząc na niego.

— Oj to nic takiego. Chodź bo się spóźnisz. — Powiedział i pociągnął mnie za sobą spojrzałam się jedynie na otwarte okno.

— Ani chwili spokoju. — Powiedziałam patrząc na niego gdy prowadził mnie do biura Hokage.  Niebo dopiero zaczęło jaśnieć, gdy Shizu wyciągnął mnie na dwór. — Która to godzina? Jak mnie pamięć nie myli miałam dziś odpoczywać.

— Nie będziesz walczyć czy trenować — Oznajmił mi zatrzymując się przed drzwiami gdzie znajdowała się kobieta o imieniu Shizune. Denerwująca kobieta. Traktuje mnie jak małe dziecko potrzebujące opieki.

— Nie sądziłam, że ktoś się zgodzi z Shinobich na coś takiego. Czeka tu wiele pracy a za małe wynagrodzenie. Na pewno mniejsze niż za wykonywanie misji. — Odpowiedziała kobieta. Zmrużyłam oczy spoglądając na Shizu. Mendo! W coś ty mnie znów wpakował! Piorunowałam go spojrzeniem.

— Już za trzeciego pałała się umiłowaniem do takich rzeczy. No i cóż aktualnie jest jeszcze zawieszona i musi za coś żyć prawda. — Powiedział patrząc na mnie i poklepał po ramieniu.

— W zależności, co mnie będzie czekać. Nie piszę się na żadnego królika doświadczalnego, Tancerki, czy też na przynętę. — Powiedziałam widząc zdziwienie Shizune.

— Oj tam. To była drobna pomoc podczas moich misji. Też mi coś.— Powiedział śmiejąc się do mnie. Zacisnęłam pięści.

— Też mi coś? Ja ci zaraz dam. Też mi coś. Dzięki mnie udało ci się wykonać misję a nawet nie usłyszałam zwykłego dziękuje. Prawie tam zginęłam. A ty jeszcze narzekałeś na moje zdolności walki w ręcz. Ja nie Lee!— Złapałam go za ucho spoglądając na niego.

— Zdobyłaś dzięki mnie doświadczenie. Więc nie narzekaj. — Powiedział patrząc na mnie z góry.

— Dobra koniec. Jeszcze skoczycie sobie do gardeł. — Powiedziała Shizune zmrużyłam oczy widząc jej zdziwienie.

— Uważa pani, że jestem samobójcą. Bardzo cenię swoje życie. Nie chce się jeszcze z nim rozstawać. — Powiedziałam słysząc śmiech Shizu. A mnie na samą wzmiankę o tym przeszły dreszcze. — Dobrze, więc na czym będzie polegało moje zadanie. Skoro mam nie być związane z misjami Shinobi.

— Na tym. — Powiedziała otwierając drzwi do dość dużego pomieszczenia zawalonego gratami, regałami kartonami, pergaminami księgami i nie wiadomo czym jeszcze. — Trzeba tu uprzątnąć

— Kiedy ktoś tu zaglądałby posprzątać?

— Czy ja wiem chyba za czasów drugiego? Góra czwartego. — Powiedziała spoglądając na mnie. Zaśmiałam się ironicznie.

— Co ja mam niby zrobić? — Zapytałam.

— Jak to co? Posprzątać posegregować. Więc zostawiamy cię tu samą a my udamy się łatwić dalej. Jeszcze wiele pracy nas czeka.— Powiedział klepiąc mnie po ramieniu, gdy udał się z Shizune weszłam do środka.

— Od czego niby miałabym zacząć Hm…—Wyszeptałam spoglądając na piętrzące się regały. I zaczęłam pakować porozwalanie rzeczy do kartonów chcąc zobaczyć przynajmniej podłogę.

~*~*~

Przetarłam twarz kładąc ostatni karton na podłodze spoglądając na ogarniętą w miarę podłogę. Wiedziałam, że nie dam rady posprzątać wszystkiego w jeden dzień, więc za pomącą czerwonej wstążki oddzieliłam sfery, jakie postanowiłam w danym czasie posprzątać. Przyciągnęłam drabinę, aby sięgnąć górnych części regałów i pościągać z nich wszystko. Więc można było słychać jak wdrapywałam się po drabinie, a później z niej zbiegałam przez dość długi okres czasu.  Później rozrobiłam wodę z płynem wzięłam ściereczki i kilka innych przyrządów i zdrapałam się chodząc po dość wielkich i ciężkich regałach. Zaczęłam czyścić je na kolanach przeskakując z jednego na drugi zwinnie.

Po wykonaniu dość solidnej pracy kudłam na podłodze przeglądając papiery. Były tam zwoje z technikami, Stare plany strategiczne coś doskonałego dla Shikamaru. Bynajmniej jakby nie był tak leniwy.

Moją uwagę przykuło wystające spod regału róg jakiegoś papieru. Wyciągnęłam je spoglądając na młodą kobietę o pięknych błękitnych oczach. Widać było w nich coś tajemniczego. Przyciągały uwagę. Jasne włosy podchodzące w delikatny różowy. Lecz nie taki, jaki miała Sakura. Delikatną budowę ciała. Delikatnie przetarłam zakurzoną fotografię.

— Nazywała się Saeko.— Podskoczyłam słysząc za sobą czyjś głos spojrzałam się na stojącą tuż za mną Tsunade, gdy wyciągnęła rękę po zdjęcie podałam jej je. — Była moją kuzynką. Nasi ojcowie to byli rodzeni bracia. Była wspaniałym Ninja. Bardzo podobnym do naszego dziadka.

— Co się z nią stało?— Zapytałam zaciekawiona. Spoglądając na smutne spojrzenie kobiety.

— Zginęła podczas III Wielkiej Wojny Shinobi. — Powiedziała przygnębionym tonem. Delikatnie podając zdjęcie.

— Nie proszę je zachować szkoda było by je wyrzucać. A dla pani to może być cenny skarb. — Powiedziałam spoglądając na nią, gdy przechadzała się by zobaczyć efekty pracy.

— Wzięłaś całkowicie na poważnie to zadanie. Jak widać. — Powiedziała kobieta widząc jak się uśmiechnęłam.

—Jest wiele śmieci jak i wiele ciekawych. Jak bynajmniej ręcznie robione księgi ze spisem ziół. I dokładnym opisem ich zastosowań. — Powiedziałam podnosząc rozwalającą się już księgę. — Chodź potrzebowałaby troszeczkę poprawek. — Zaśmiałam się

—Shizu wspominał, że uczyłaś się medycznego Ninjutsu. — Powiedziała Tsunade na co ciężko westchnęłam.

— Nim udałam się na trening zajmowałam się utrzymaniem drużyny w jednym kawałku. Byłam jedyną osobą, która się tym przyjmowałam. Zawsze miałam coś do pierwszej pomocy. Chodź nie mogę powiedzieć, że byłam medykiem. Shizu-sensei uznał to za jeden z moich atutów i narzucił mi naukę medycznego Ninjutsu uznając, że mam dar do leczenia chodź bardziej wolę walczyć. Nie dało się go przekonać wiem przeszłam na ugodę…

— Pozwoliłaś mu wprowadzić to w trening.

— Tak. Nigdy nie wiadomo, kiedy będzie to potrzebne. —Powiedziałam patrząc na kobietę z uśmiechem na twarzy.

— Była piękną kobietą. — Powiedziałam patrząc na zdjęcie i uśmiechnęłam się. — I zapewne silną. Pani rodzina nie należała do słabych. — Powiedziałam słysząc jej śmiech.

— Była silniejsza ode mnie. Może kiedyś opowiem ci o niej więcej. — Powiedziała kobieta z uśmiechem na twarzy.

— Dziękuje Hokage-sama. — Skłoniłam się. Podniosłam się dopiero, gdy opuściła pomieszczenie. Natomiast mnie pozostało tylko jedno. Kontynuacja porządków w hangarze. Postawiłam kilka pustych kartonów i zaczęłam przeglądać zwoje. Do każdego kartonu wrzucałam, co innego. Techniki związane z wodą szły pierwszego kartonu. Starałam się sprawdzić jak najwięcej. Dość wiele ciekawych rzeczy zawierał karton z Medycznym Ninjutsu.

~*~*~

Po kilkugodzinnym porządkowaniu wstałam zbierając z ziemi kilka zapełnionych kartonów. Umieściłam tam wszystko co miało związek z medycznym Ninjutsu. Wszystko co udało mi się na razie znaleźć. Postanowiłam zanieść to Hokage. W końcu szkoda by się zmarnowało. Skoro może wiele pomóc. Bynajmniej niech Tsunade zdecyduje co z tym zrobić.

Wyszłam z pomieszczenia w którym spędzałam większość część dnia. Nie żałowałam tego. Dzięki tych chwilom znajdowałam ciekawe rzeczy. Miałam wgląd w stare akta jak i techniki. Po treningu z Shizu wiele zrozumiałam. Wiedziałam więcej o samej sobie jak i o własnych zdolnościach. Zatrzymałam się pod drzwiami prowadzącymi do gabinetu Hokage i zastukałam wchodząc do środka zamykając je. Dopiero teraz dostrzegłam, że nie była sama. Może weszłam w nie porę? Tsunade jak zwykle siedziała za biurkiem w paskudnym nastoju. Shizune jak zwykle znalazła coś do narzekania. Tym razem było to powolna praca pani Hokage, która jej zdaniem powinna się bardziej przyłożyć do pracy. Hokage też człowiek. Nie maszyna.

            — Przepraszam, że przeszkadzam — Odezwałam się po chwili przykuwając uwagę kobiety. — Mogę wrócić później. — Dodałam po chwili spoglądając na kartony — Na dziś postanowiłam zakończyć porządki. Znalazłam kilka ciekawych rzeczy związanych z medycznym Ninjutsu więc pomyślałam, że przyniosę pani. — Powiedziałam nie podnosząc głowy.

            — O to zapewne moje stare notatki— Powiedziała z uśmiechem Tsunade. Podniosłam wzrok utkwiwszy spojrzenie w różowowłosej dziewczynie. Jej włosy sięgały jej do ramion. Na sobie miała różową zapinaną bluzę bez rękawów, getry i coś w rodzaju spodenek w kolorze jasnego różu. Buty nosiła na lekkim podwyższonym obcasie do tego miała czarne Nagolenniki. Dziewczyna odwróciła się do mnie spoglądając na mnie swoimi zielonymi oczami, które po chwili otworzyły się szerzej.

            — Ami? Czy to naprawdę ty?— Zapytała się podchodząc bliżej z uśmiechem na twarzy. Widać że, Sakura po egzaminie na Chunina nie zapuściła już włosów.

            — A kogo się spodziewałaś Sakuro. — Powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

            — Kiedy wróciłaś?— Zapytała nie spuszczając ze mnie wzroku, a nawet ośmieliła się mnie obejść i zmierzyć spojrzeniem.

            — Dziś w nocy.— Odpowiedziałam jej z uśmiechem na twarzy. Cieszyło mnie że, w końcu mogłam spotkać któregoś ze znajomych chodź nie tych, których planowałam spotkać na początku. Tsunade pokazałam mi bym położyła kartony pod oknem. Wykonałam jej polecenie wychodząc z biura i zaczęłam kierować się w kierunku wioski. Byłam ciekawa jak bardzo zmienili się pozostali. Chciałabym się z nimi jak najszybciej spotkać. Zatrzymałam się czując na swoim ramieniu czyjąś rękę. Uniosłam wzrok na Sakurę.

            — Miło że, już wróciłaś. Widziałaś się już z innymi? — Spoglądała na mnie swoimi zielonymi oczami uśmiechając się ciepło. Była inna niż ta Sakura jaka zapadła mi w pamięci.

            —Jeszcze nie. Jesteś pierwszą, którą udało mi się spotkać.

            — Z tego co mi wiadomo to nie licząc Midori która jest w szpitalu jest jeszcze Hinata reszta aktualnie mają misje. — Powiedziała Sakura idąc w kierunku szpitala.

            — Midori jest w szpitalu? Co się stało?— Podbiegłam do niem patrząc się na dziewczynę. Mogłam usłyszeć w swoim tanie troskę oraz odrobinę leku.

            — Została ranna na wcześniejszej misji. — Powiedziała spoglądając na mnie. Zwiesiłam delikatnie głowę idąc koło niej w milczeniu.

            — Teraz ty opowiadaj. Jak ci idą misje?— Zapytałam widząc spojrzenie dziewczyny. Zmarszczyłam delikatnie nos spoglądając na nią.

            — Misje? Aktualnie na nie uczestniczę. — Odpowiedziała z delikatnym uśmiechem. A jednak jest ktoś, kto nie uczestniczy na razie na misję jak ja? Dziwne uczucie. Myślałam, że Naruto będzie chciał jak najwięcej chodzić. — Moja Sensei mi na to nie pozwala

            — Znalazłaś mistrza? To znakomicie!— Zawołałam z uśmiechem na twarzy. Policzki dziewczyny poczerwieniały delikatnie.

            — Ah tak udałaś się na trening znacznie wcześniej. Wiele cię ominęło.— Wyszeptała zamyślona spoglądając na chwilę w ziemię pogrążając się w myślach. — Tsunade-sama jest moją mistrzynią. — Dodała przykładając rękę do klatki z szerokim uśmiechem.

            — Czyli postanowiłaś zostać medycznym Ninja? He…— Uśmiechnełam się spoglądając na chwilę w niebo. — A Naruto? Też jest na misji?

            — Udał się na trening z Jiraya-sama— Powiedziała spoglądając na mnie. Otworzyłam szerzej oczy ze zdziwienia, po czym cicho się zaśmiałam. Czyli też się szkoli. Cała trójka szkolą się u Saninów.

            — A twój trening?

            — Czasem miałam wrażenie, że to nie dla mnie. Shizu- sensei był strasznie surowy, mało wyrozumiały. Dał mi ostro popalić na naszych treningach. Czasem myślałam, że umrę. Ale nie żałuję. Cieszę się ze mnie szkolił. Czuję się odrobinę silniejsza. — Powiedziałam Zatrzymując się przy drzwiach od szpitala. Chciałam się spotkać z każdym ze swoich znajomych. Nie mogłam się doczekać. Obawiałam się tylko reakcji dwóch osób. Midori i Akai’a. Nie wiedziałam jak zareagują. Nie powiedziałam im o tym, że planuję wyruszyć na trening. I nie wiem ile będzie on trwał. Ale wiedziałam jedno. Będą na mnie niezłe wściekli.

            Zastukałam do drzwi otwierając je nie pewnie wychylając głowę w głąb Sali. Na jednym z dwóch łóżek leżała śpiąca dziewczyna. Jej klatka powoli unosiła się w powietrzu. Spojrzałam się na nią z uśmiechem. Włosy wydawały się być ciemniejsze od wcześniejszego chodź wciąż były one zielone. Tył był krótszy od przodu. Na ramionach i kladce widać było bandaże. Usiadłam na krześle wyczekując, aż się obudzi.

            — Kupę lat Midori. — Odezwałam się widząc jak dziewczyna marszczyła delikatnie czoło jak i nos unosząc delikatnie ręce do twarzy przecierając energicznie oczy.

            — He…— Odkrzyknęła nie rozpoznając mnie od razu. Jej spojrzenie lustrowało mnie w milczeniu, aż do momentu, gdy jej dłonie zamarły w powietrzu, a oczy otworzy się szerzej. — Ami?— Wyszeptała, po czym poderwała się na łóżko. Przez co jej bandaż zmienił trochę zabarwienie. — To naprawdę ty? Kiedy wróciłaś? Dlaczego nic nam nie powiedziałaś? Dlaczego odeszłaś bez pożegnania?!— Ostatnie pytanie wykrzyczała, a w jej oczach mogłam dostrzec ból. Opuściłam wzrok milcząc przez dłuższy czas.

            — Wróciłam dziś w nocy. — Powiedziałam podnosząc wzrok, aby spojrzeć na dziewczynę — Byliście w tedy na misji. Nie wiedziałam jak długo wam to zajmie, a musiałam wyruszać od razu.

            — I tak jestem na ciebie zła— Powiedziała oburzona Midori spoglądając na mnie.

            — To zrozumiałe. Spodziewałam się takiej reakcji po tobie… no i Akai.— Powiedziałam marszcząc nos. Bałam się reakcji kolegi z drużyny.

— Dlaczego tak późno przyszłaś?

            — Mój mistrz załatwił mi pracę, więc ja wykonywałam. Będzie mi zaprzątać sen z powiek dość długo. Dopiero od Sakury dowiedziałam się, że jesteś w szpitalu. — Powiedziałam spoglądając na nią. — Nie złość się już na mnie.

            — Nic nie obiecuje. — Powiedziała zielonowłosa spoglądając na mnie. — Ja to ja pomyśl sobie co zrobi tobie Akai za ukrycie tego faktu.— Powiedziała dziewczyna patrząc się w moje oczy z smutkiem.

— Nic nie zataiłam. Powiedziałam już przecież. Nie mogłam czekać, aż wrócicie z misji. Poprosiłam Shizu- sischo o trening. Gdy powiedział, że o świcie ruszamy nie mogłam przecież powiedzieć, że muszę poczekać by się z wami pożegnać. Z większością znajomych nie zdążyłam się pożegnać nie tylko z wami. Midori! Ale teraz to mi ciśnienie podniosłaś. — Powiedziała podchodząc do drzwi. — Doskonale wiem, że będzie na mnie wściekły. Zawsze był. Nie żałuje, że udałam się na trening. Nie zmieniłabym zdania nawet po tym jak dowiedziałam się jaki ma charakter mój mistrz. A teraz wybacz, że przeszkadzałam tobie w tym co aktualnie robisz. Następnym razem grubo się zastanowię czy w ogóle jest jakaś potrzeba by odwiedzać drużynę. — Może powiedziałam trochę za wiele. Wiedziałam, że oni mają prawo się złościć. Wyssałam z Sali opierając się o ściany szpitala czekając na Sakurę. Nie spodziewałam się, że zostanę miło przyjęta przez Sakurę natomiast przez własną drużynę nie. Eh. Czego ja się spodziewałam. Zawsze tak było.

— Ami?— Usłyszałam głos różowowłosej dziewczyny, która właśnie skończyła. — Sądziłam, że jesteś u Midori.

— Byłam, ale już mnie tam nie ma. Idziemy coś zjeść?— Zapytałam patrząc na nią, gdy ta pokiwała głową i skierowaliśmy się do jednego z barów.

— Od jak dawna uczysz się na medyka? — Zapytałam rozglądając się po wiosce. — Widać, że już została naprawiona po zniszczeniu przez Orochimaru. — Powiedziałam widząc jak wzdrygnęła się na jego imię. Wypuściłam powietrze. — Doszły mnie słuchy o Sasuke.

— Ami wiem, że jest zamknięty w sobie i algoncki, ale…

— Sakura nie mówię, że jest zdrajcą. — Wyprzedziłam ją nim zdążyła dokończyć zdanie. — Fakt nie ukrywał, że zwaliło mnie z nóg jak się o tym dowiedziałam. Nie przepuszczałam, że zrobi coś tak głupiego i nie odpowiedzialnego. Jak na niego. Ale z drugiej strony możemy się jedynie domyślać to co czuł. Bynajmniej ja tak sądzę. — Powiedziałam siadając przy stole i zamawiając sałatkę owocową. — Mój sischo ma tendencje do mówienia z opóźnieniem.

— Dlaczego tak mówisz. Wydajesz się być z tego bardzo szczęśliwa. — Zdziwiła się dziewczyna. Wzięłam miseczkę od kelnerki i zaczęłam powoli jeść.

— Uwierz mi ze jestem. Wiele mnie nauczył. I jestem mu za to wdzięczna. Dał mi niezłe popalić. — Zaśmiałam się spoglądając na dziewczynę. — Po twojej minie sądzę, że twoja mistrzyni też nie należała do wyrozumiałych osób.

— Nawet nie wiesz jak bardzo. Gdy się wścieknie jest straszna. Już się boje, co to będzie jak Naruto wróci do wioski. Eh… Ciekawe co porabia? Zapewne wróci silniejszy. — Mówiła spokojnie Sakura podpierając się o stół spoglądając na mnie.

— Każdy kiedyś musi dorosnąć Sakura. Nawet taki Naruto. Z tego co słyszałam większość jest na misjach. Czeka mnie jeszcze spotkanie z Akai'em. Po rozmowie z Midori nie widzę świetlanej przyszłości. A udało mi się w końcu poprawić nasze stosunki drużynowe. A teraz. Eh. Szkoda gadać. — Powiedziałam kończąc posiłek. Zamknęłam oczy. — Sakura?

— Tak? — Spojrzała na mnie dziewczyna spoglądając w moje oczy.

— Też jesteś zła o to, że poszłam bez pożegnania? — Zapytałam zerkając na blat stołu.

— No coś ty.— Zaśmiała się dziewczyna— Fakt byłam zdziwiona tym, iż udałaś się na trening tak szybko, ale Neji wyjaśnił to Hinacie, że nie miałaś, kiedy. Dowiedziałaś się, że masz wyruszać kilka godzin wcześniej jak byś odmówiła nie byłoby w tedy odwrotu. Ja na twoim miejscu bym postąpiła tak samo. Wiem jak to jest być w cieniu drużyny. — Powiedziała Sakura z uśmiechem i zapłaciła za zamówienia. — Tym razem to ja stawiam. Muszę iść. Jutro mam poranną zmianę. — Powiedziała wstałam za nią żegnając się z nią przy kwiaciarni Yamanaka i udałam się w kierunku swojego domu.

Na dworze panował już półmrok, gdy zatrzymałam się przed wejściem do klanu Hyuuga spoglądając na białe ściany, które malowałam. Oczywiście nadepnąłem na odcisk Nejiemu. Tak te dawne czasy, gdy stale się ze sobą biliśmy.  Ciekawe jak bardzo się zmienił?  Rozejrzałam się w milczeniu nie chcą przeszkadzać. Podobno Hinata została w wiosce? Może to sprawdzić?

— Na kogoś czekasz?— Usłyszałam męski głos za sobą. Spojrzałam się przez ramię. Już gdzieś kojarzyłam tego mężczyznę. Jego jasne oczy jak i opaska na czole. Był z gałęzi klanu. Hm? Jak mu tam było? Pomyślałam delikatnie przykładając rękę do brody.  Ko! No tak ochroniarz Hinaty.

— Zastanawiam się. — Powiedziałam spoglądając na budynki. — Czy Hinata jest zajęta w tej chwili.

— Ami?— Zdziwił się mężczyzna, który właśnie sobie też przypomniał o tym jak miałam na imię. Kiwnęłam delikatnie głową spoglądając na budynki. — Panienka Hinata wiele o pani opowiadała.

— Pani? Proszę nie mów tak o mnie jestem po prostu Ami. – Zaśmiałam się spoglądając na niego.

— Proszę za mną zaprowadzę cię do niej. Zapewne się ucieszy na pani powrót. — Powiedział. Zamknęłam oczy. Znowu pani. Wypuściłam ciężko powietrze idąc za nim do głównego domu. Gdy Ko wyciągnął rękę bym się zatrzymała tak postąpiłam. Uchylił drzwi spoglądając na mężczyznę w długich włosach. Koło niego siedział jakiś staruszek. Jak i… Hanabi. Ale urosła. Nie dostrzegłam jednak Hinaty. Wiedziałam, że nie miała zbyt dobrych kontaktów z ojcem. Chodź po jej opowieściach nie przepadałam ze tym człowiekiem. Zamknęłam oczy.

— Przepraszam, że przeszkadzam panie. Ale przyprowadziłem gościa do panienki Hinaty. — Powiedział Ko.

— O tej porze? — Zdziwił się mężczyzna unosząc jedną brew do góry. Widząc jak Ko się odsunąłbym mogła wejść do środka. Zrobiłam tak zatrzymując się w przejściu.

— Dzień dobry i przepraszam, że o tak późnej porze.  — Powiedziałam zerkając na szeroko otwarte oczy dziewczyny o ciemnoniebieskich włosach sięgających jej pasa, były ścięte na prosto. Miała też grzywkę za krótką jednak, aby zakryły jej brwi. Jej oczy były takie same jak w tedy gdy poraz ostatni ją widziałam. Jasne o odcieniu lawendy. Jej strój uległ zmianie. Miała na sobie bluzę w kolorach lawendy i śmietany, z czarnym kratkowanym kołnierzem.  Na szyi wciąż nosiła swój ochraniacz, który zmienił barwę z niebieskiego na czarny. Spodnie były koloru granatowego.  — Witaj Hinata. — Powiedziałam nie pewnie nie wiedząc jak zareaguje. Jej oczy otworzyły się szerzej, gdy doszło do niej to kim byłam. Wstała nie opuszczając ze mnie wzroku.

— Ami? — Wyszeptała, a ja delikatnie kiwnęłam głową czując po chwili jak dziewczyna mnie objęła. Delikatnie poklepałam ją po ramieniu.

— Wszystko w porządku. Mogę przyjść jutro. nie chcę przeszkadzać. — Powiedziałam widząc jak dziewczyna skłoniła się przed ojcem jak i siostrą i nieznanym mi staruszkiem, po czym złapała mnie za rękę i pociągnęła w nieznanym kierunku.

— Kiedy wróciłaś?— Zapytała, gdy usiadłyśmy na drewnianej podłodze spoglądając w niego. Wypuściłam powietrze. Coś tak czułam, że to pytanie będę słyszała jeszcze wiele razy.

— Dziś. W nocy. Prawie dwadzieścia cztery godziny. — Powiedziałam widząc spojrzenie dziewczyny.

— Dlaczego wcześniej nie przyszłaś?

— Gdy przyszłam było jeszcze za wcześnie, aby się włóczyć po wiosce. Gdy się obudziłam mój mistrz załatwił mi pracochłonną robotę u Hokage-sama. Później spotkałam się z Sakurą. Udałam się z nią do szpitala gdzie odwiedziłam Midori, Ale szkoda o tym gadać. Później udałam się do baru z Sakura. No i po drodze zaszłam tu. Słyszałam, że ułatwisz ważne klanowe sprawy, więc nie chciałam ci w nich przeszkadzać. Tak w telegraficznym skrócie. — Zaśmiałam się biorąc kubek z napojem. — Jeszcze nie widziałam wszystkiego. Większość czasu zajmuje mi porządkowanie pomieszczenia.

— Dobrze a co planujesz na jutro?— Zapytała się Hinata z uśmiechem na twarzy.

— Co planuje? Hmmm. Na pewno będę porządkować. Jeszcze wiele pracy mnie czeka tam. Później nie mam żadnych większych planów. No chciałabym udać się na cmentarz odwiedzić grób Suwaru. — Powiedziałam spoglądając na niebo. — Widać, że stałaś się silniejsza i pewniejsza siebie.

— Od razu pewniejsza siebie wydaje ci się to. — Zaśmiała się dziewczyna.

~*~*~

Zapomniałam już jak to było móc z kimś porozmawiać tak spokojnie i luźno jak z Hinatą.  Bardzo się za nimi stęskniłam. Opowiadałam jej o tym jak wyglądał pierwszy dzień treningu. O tym ile zwiedziłam i co udało mi się zobaczyć. Ona zaś opowiadała mi o tym jak mijał czas jej w wiosce. Miło mnie zaskoczyła tym, że ćwiczył ją Neji.

— Naprawdę trenowałaś z nim?— Zdziwiłam się spoglądając na nią nie więżąc własnym uszom

— Oczywiście. Nie rozpoznasz go. — Zaśmiała się widząc moją zdziwioną minę. — Stał się milszy niż był przedtem.

— Czy on był kiedykolwiek miły? —  Powiedziałam przekręcając głowę w bok starając się sięgnąć pamięcią czasów, gdy był miły. Eh chyba nie dla mnie. Zgodziłam się z tym.  — Nie mogę sobie tego wyobrazić Neji miły. Hmm… Musiało naprawdę niezłe mu się oberwać. — Mówiłam to raczej sama do siebie.  Zasiałam się. 

Od Hinaty wyszłam po pierwszej w nocy po czym skierowałam się prosto do domu. Jutro musiałam wstać jak najwcześniej, aby zacząć porządki. Chciałam się dowiedzieć, co jeszcze skrywają mury owego pomieszczenia. Na mojej twarzy gościł uśmiech, gdy przygotowana do spania położyłam się na tym ach tak wygodnym łóżku, jakim było moje. I zasnęłam.